گفته بودم که میخوام اسم وبلاگمو عوض کنم

حالا میخوام با توجه به مطالب وبلاگ اسم بهم پیشنهاد کنید

ممنون از شما

نگرانم برای روزهایی که میایند تا از تو تاوان بگیرند

نگرانم برای پشیمانی ات زمانی که هیچ سودی ندارد

روزگاری درد کشیدنت برایم عذاب آِِور بود

اما روزها خواهند گذشت

و تو آری  تو

آنچه را به من بخشیدی

ز دست دیگری باز پس خواهی گرفت

اسم تو صورت تو و یاد تو

تنها یک چیز را بخاطر من میاورد

===>      دروغ را     <===

تو یک دوست را از دست دادی و من دشمنم را شناختم

من نیستم تا بدانم کیستم...

من می روم تا بدانم چیستم...

هیچم انگار پوچم ...

اصل می خواهم ...

وصل می خواهم...

آری اصل من این بود...

وصل من این بود...

تا ابد من با خدا تنها .

زندگی لحظه آنی پریدن ها نیست

زندگی تیزی چشمان عقابکها نیست

زندگی با ما نیست

زندگی زیبا نیست

زندگی آهویی ست

                         که به چنگال عقابی گرفتار شدست

زندگی تو هستی

زندگی من هستم

زندگی ما هستیم

شایم پیچکی ست

                          زندگی را گویم

                                                ما هم دیواریم

من و تو خواهش ماندن

زندگی خسته ز تکرار

                                   تا کجا باید رفت؟

 تا ته پوچی و صدر سقوط

یا ته دره ی شیطان زده ی رویاها

من و تو بیداریم

پس چرا هر دستی یک صدایی دارد؟

تک جوابی دارد

من و آهو و تو و ما همه من هستیم

من  همه بر بادیم

خسته ی تکراریم

زخمی چنگ عقابکهاییم

                                          تا کجا باید رفت؟

 وقتی رفتم

هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب میرفتم و خورشید نبود
آسمون خوب میدونم مهتابی بود

دم رفتن کسی گفت سفر بخیر
که واسم غریب و نا شناخته بود
اما اون وقتی رسید که قلب من
همه آرزوهاشو باخته بود

چهره هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسائیکه واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

قطره‌ دلش‌ دريا مي‌خواست. خيلي‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود.

هر قطره‌ را لياقت‌ دريا نيست.

قطره‌ عبور كرد و گذشت. قطره‌ پشت‌ سر گذاشت.

قطره‌ ايستاد و منجمد شد. قطره‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد.

قطره‌ از دست‌ داد و به‌ آسمان‌ رفت.

و هر بار چيزي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري‌ آموخت.

تا روزي‌ كه‌ خدا گفت: امروز روز توست. روز دريا شدن.

خدا قطره‌ را به‌ دريا رساند. قطره‌ طعم‌ دريا را چشيد. طعم‌ دريا شدن‌ را. اما...

من فقط پرسیدم که این عشق چیست که برایش تب می کنی؟

نگاهم کردو خندید

پاسخ را فرستاد به آینده تا بزرگتر شوم

چند سالی گذشتو من قد کشیدم

معانی ها برایم ملموس تر میشد

ازاو پرسیدم این چه شیرینی است که هر گاه من تو رادیدم زانو در بغل گرفته بودی؟

نگاهم کردو خندید

پاسخ را فرستاد به آینده

چند سالی گذشت

  از او پرسیدم این چه طعمی است که تلخیش را مزه میکنی و شیرینش می پنداری

نگاهم کرد و خندید

پاسخ را فرستاد به اینده

چند سالی گذشت

از او پرسیدم عشق چیست که این چنین تو را نحیف و رنجور کرد وتو را از ادمیان جداکرد

نگاهم کرد و خندید

پاسخ را فرستاد به اینده تا من بزرگتر شوم

من فهمیدم که عشق  پوز خندی است به دنیا سیلی به سرنوشت  و تیپا به هر انچه که قرار بود داشته باشی

خوب و بد!!

کسی برای من وتودلش نسوخت         دستامون ازهم جدا،دستای سرد

کسی برای آخر قصه ما                   واسه مرگ عشقمون گریه نکرد

اشک عاشق دیدنی نیست

همه حرفا گفتنی نیست

رفتی اماعشقت هرگز                           دیگه از یاد رفتنی نیست

گاهی وقتاست که سکوت                 مثل عشق یه حس دوست داشتنیه 

گاهی وقتاست که نگاه   

بیشتراز هزارتاحرف گفتنیه

کار تو اشک منو شمردنه                     دل وپس گرفتن و سپردنه

کار من همیشه از تو گفتنه                    دل من محکوم به شکستنه 

بزن باران که دلگیرم من امشب

                                         در این ویرانه میمیرم من امشب

غمی از رفتن و ماندن ندارم

                                  اسیر دست تقدیرم من امشب

بزن از من بشور رنگ گناهان

                                    ببین دنیای تقصیرم من امشب

دو روز زندگی ارزش ندارد

                               بزن باران از ان سیرم من امشب

بزن که خانه زندان است از درد

                                     در این زندان به زنجیرم من امشب

بزن که با تو دارم خاطراتی

                                   ببین با لحظه درگیرم من امشب

  بزن که گریه های واپسین است

                                   بزن باران که میمیرم من امشب

شکنجه میشم ازخودم،نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها،رو سینه من آمده

آخ داره باورم میشه،خنده به ما نیومده

 دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی،یه عمره که دربه درم

حتی صدای نفسم،میگه که توی قفسم        

  من واسه آتیش زدن یه کوله بارشب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حوصله کن

 نگوکه ازاین روزگاریه خورده کمتر گله کن

منوبه بازی میگیرن عقربه های ساعتم  

برگ یه تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن

آب می خواهم سرابم می دهند           عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب           از چه بیدارم نکردی آفتاب؟

خنجری بر قلب بیمارم زدند                    بیگناهی بودم و دارم زدند

سنگ را بستند و سگ آزاد شد             یک شب داد آمد و بیداد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام             تیشه زد بر ریشه اندیشه ام

عشق اگر این است مرتد می شوم      خوب اگر این است بد می شوم

بس کن ای دل نا بسامانی بس است     کافرم دیگر مسلمانی بس است

در عیان خلق سر در گم شدم                عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از این با بی کسی خو می کنم        هر چه در دل داشتم رو می کنم

من نمی گویم دگر گفتن بس است         گفتن٬ اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین شاد باش                  دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

نیستم از مردم خنجر به دست               بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستم بت پرستی کار ماست           چشم مستی تحفه بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم                طالعم شوم است باور می کنم

من که با دریا تلاطم کرده ام                     راه دریا را چرا گم کرده ام؟

قفل غم بر درب سلولم مزن                    من خودم خوش باورم گولم نزن

من نمی گویم که خاموشم مکن              من نمی گویم فراموشم مکن

من نمی گویم که با من یار باش               من نمی گویم مرا غمخوار باش

آه! در شهر شما یاری نبود                      قصه هایم را خریداری نبود

وای! رسم شهرتان بیداد بود                   شهرتان از خون ما آباد بود

از در و دیوارتان خون می چکد                  خون من فرهاد مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شومتان              خسته از همدردی مسمومتان

این همه خنجر دل کس خون نشد           این همه لیلی کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فریادتان                  بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام                   گویی از فرهاد دارد ریشه ام

عشق از من دور و پایم لنگ بود              قیمتش بسیار و دستم تبگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود               تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچکس فکر ما را کرد؟ نه !                   فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه !

هیچکس از حال ما پرسید؟ نه !              هیچکس اندوه ما را دید؟ نه !

هیچکس اشکی برای ما نریخت             هر که با ما بود از ما می گریخت 

پرنده خوش خیال  لانه میسازد

روی شانه مترسک. 

با پرنده ها دست به یکی میکند

مترسک رنجیده از کشاورز.

اگر روزی تنها شوی، تنهایی ایت را با چه چیزی ، پر می کنی ؟

اگر روزی تنهایت بگذارند از چه کسی انتقام می گیری ؟

اگر روزی تنها شوی، غمگینی دلت را به دست چه کسی می دهی ؟

اگر روزی تنها شوی ،  گریه می کنی یا خنده ؟

اگر روزی تنهایت گذارند،  زندگی می کنی یا زنده می مانی ؟

اگر روزی تنها شوی ، می توانی خوشبختی را تعریف کنی ؟

اگر روزی تنها شوی ، دلتنگی هایت را با چه کسی در میان می گذاری ؟

اگر ...

خیلی وقت که یه بغضی تو صدامه

                                      خیلی وقت که یه آهی تو نگامه

خیلی وقت حتی اشک هم قهر با من

                                       تک و تنها تو قفس اسیر این تن

خیلی وقت خنده هام خیال و رویاست

                                    آرزوهام چون حبابی روی دریاست

خیلی وقت که شب هام نوری نداره

                                   توی آسمون می گردم واسه دیدن ستاره

خیلی وقت گلدون ها بدون آب اند

                                  ماهی ها انگاری عمریه تو خواب اند

خیلی وقت قلب من خسته و پیره

                                     برای سوختن و ساختن  دیگه دیره

خیلی وقت قابی خالی رو دیواره

                                  قابی بی عکس که  تورو یادم می اره

خیلی وقت عشق تو پاها مو بسته

                                      تنها من موندم و گیتاری شکسته

دل دیوونه، ای دل ای بی نشونه ای دل

ندونستی زمونه نامهربونه ای دل

وقتی شکستی از عشق عاشق شدی دوباره

ندونستی محبت،خریداری نداره

حرفای عاشقونه وقتی پراز فریبه

دنیا به چشم عاشق یه دنیای غریبه

اون که امروز آشنامه اوج عشقش توصدامه

میره فردا بی بهونه درد عشق رو کی میدونه